Hüzünbaz Satırlar

Yeniden Doğuş...

2008-07-21T20:09:00.001+03:00

Yeniden yeni bir yüzle geri geldim...

Arada sırada uğrayanlar için yeni adresimi bırakıyorum...

NIGHTOLOGIST

Yola devam...

2007-08-22T02:05:00.001+03:00

http://nightologist.blogspot.com/

adres değişikliği...
kimlik değişikliği...

bir tek gözlerim değişmedi yine...

bir tek gözlerim...

Nokta.

2007-07-06T00:15:00.000+03:00

Nokta konmanın vakti geldi artık.Bu yazarın son yazısı.Bir nokta koydu bu sefer tüm hikayelerine.Okuyucularının karşışında selam verdi.Sonra yürüyerek terk etti bu sahneyi...

Sahne ise hayatıydı...

Koca hestiy aya bedenem?

2007-06-20T21:44:00.000+03:00

uzun bir yol...düşünceli...belli belirsiz...bir gidiş...belki de dönüşü olmayan bir gidiş...hoşçakallar için aranan fırsatlar...

kolayca kaldırılan cenazeler...ardı sıra iyi bilirdik denmeler...bir gidiş...dönüşü olmayan bir gidiş...dudaklarımda hoşçakaldan kalan izler...

Kalem Arkası: Resim için Tarık'a teşekkürler...

Sandalye...

2007-06-16T21:30:00.000+03:00

gitmek usuldan...sessizce...kimsenin gitmediği bir yere gidebilmek...ardında bırakacağın boş bir sandalye...seni tanıyanların bir çok kez dönüp bakacakları bir sandalye...sanki hep orada oturuyormuşcasına...sensiz bir sokak...senin için ne ifade eder ki sen gittikten sonra...ardında bıraktıkların...umrunda mı ki sanki...hissedebilir misin gittiğin yerde...sevebilir misin tekrardan bir şeyleri...sen yaşarken yaptın bunları bırakta gittiğinde yapma bunları...ardında bıraktığın sandalyeye artık başkaları otursun...başkalarına rahatlık sağlasın...sen huzurlu ol...tek amacın huzur olsun...yüzünde belki bir gülümseme olsun...bırak yaşantını...acısını ve de tatlısını...dönüm noktalarını...sevdiklerini...belkide seveceklerini...bırak ve sadece git...
git ki ardından ismin kalsın sadece...o da bir süre sonra unutulur gider...bir zamanlar biri vardı denilir...belki eş dost akraba sohbetlerinde geçer adın...belki nefretle belki sevgiyle anılır ismin...
gitmenin zamanı gelince hiç bir şey engel olamıyor...belki bir güç...belki bir umut diye bir şeylerin gözlerinin içine bakıyorsun...ne umut geliyor ne de güç...yalnızsın bu yolda...yüreğin kal diyor...dayan diyor...mantığın yeter boşver diyor ve bir şiir dökülüyor mantığının acımasız sesiyle dudaklarının arasından...

SESSİZ GEMİ

Artık demir almak günü gelmişse zamandan

Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;

Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,

Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,

Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!

Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;

Bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.

Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden,

Birçok seneler geçti;dönen yok seferinden.

Kalem arkası:Resim için Ayşen Karamete'ye sonsuz teşekkürler...

Kısa...

2007-06-09T03:33:00.000+03:00

Niye dayanıyorum bilmiyorum...Nedir şu anda yapmamı engelleyen...Bilmiyorum...

Kalem Arkası: Böyledir bizim sevdamız...

Yüksek tabanlı...

2007-06-09T01:27:00.000+03:00

Hayat yüksek tabanlı bir aşüfte gibidir.Fingir fingirdir...Bir bakarsın öyle bir bakarsın böyle.Tam gülerken sana öyle bir kazık atar ki,gülümsemen bir fotoğraf gibi yapışır suratına.Gülemezsin,ağlayamazsın,yüzünü düzeltemezsin...Bakakalmak deyimini yaşarsın bir anda.Konuşamazsın,dilin lal olur kalırsın. Ama her şeye rağmen inat etmeyi bilirsin.Ha gayret der devam edersin.Bunu da atlatırsın dersin kendi kendini kandırarak. Gün olur.O hayat sana son kazığını atar.İşte o an nefesin kesilir.İşte o an herşey biter.Umutlar.Hiç bir şeyi düşünmezsin bir şey haricinde.Hıncını almak da denir laf arasında.Hem o aşüfteyi,hem kendini...Bir anda yakarsın...İşte o anlardan birindeyim... Ucundan verdim ateşi gemiye.Bakalım kaptan köşküne ulaşması ne kadar sürecek...

Zamanın donduğu an...

2007-06-09T01:05:00.000+03:00

Zamanı durdurabilirsin istediğin an.Sen yeter ki gerçekten iste.
Zamanı durdurabilirsin.Ama sadece sana ait olan zamanı.Başkalarının zamanı akar gider.Ama sen zamanını dondurduğunda zaten bunların hiç bir önemi kalmaz...
Aşk,sevda,sevgi,hayat,yaşam,nefes...
Bir bıçak yeter...Zamanı dondurmana...Bu kadar basit ve bu kadar kolay...

Gitmek Üzerine...

2007-06-08T23:44:00.000+03:00

Hani bazı gitmeler vardır.Tatil gitmeleri gibi.Yılın yorgunluğunu atarsın.Deniz sahil.Ya da bir karadeniz yaylası...Tatilini yaparsın geri dönersin.O sana belki 1yıl gider.Bir daha ki tatilinin planını yaparsın...
Bazı gitmelerde vardır.Taşınırsın.Artık gittiğin yerde yaşarsın.
Ama bu gitmelerin hepsinde bir yol vardır.Bilirsin geri döneceğini.En azından dönebileceğini.Ama bazı yollar vardır ki.Geri dönüşü olmaz.Karanlıktır bu yollar.Sadece bir ay ışığın vardır.Buna hayatında ki bir dönüm noktasıyla saparsın.Bazen bilmezsin bu yolu farketmezsin.Zaman sonra farkedersin...Döndüğün noktayı,girdiğin yolu.Bazen de bu yola zorla sokulursun.Dedim ya dönüşü yoktur bu yolun.Yoktur amma yolda bazı duraklar vardır.Orada bazı insanlar.Elinden tutarlar.Yüzlerini görmezsin ama güvenirsin.İşta onlar seni döndürebilir sadece.Bu yoldan.
Ama en kötüsü de,hiç dönememek.Kimse seni döndüremez bu yoldan.Sen istesende dönemezsin.Son nefesini verirken mırıldanırsın.Güzel günlerdi diye.Belki de son nefesinde adı gelir aklına...Belki de hatırlamazsın...Son nefesin çıkar gider...

Kalem Arkası:İşte böyle bir yol...Bu sefer ay da yok...Geri dönüşte yok...

Say good bye...

2007-06-01T23:35:00.000+03:00

okuyacağını biliyordum...:)uyarayım da biraz uzun...:)
baş not:geri dön diye değil...bir eski dost olarak yazıyorum...
Kısa bir giriş:
Hani insanların hayatlarında bir nokta olur.Dönüm noktası derler insanlar o noktalara.Bazen bir çocuk doğumdur evli çiftler için.Mezuniyettir aptal bir diplomayı önemli sayanlar için.İşte sende böyle bir dönüm noktasıydın benim için.Garip ama emin ol nedenini bilmediğim bir dönüm noktasıydın...Nedensiz dönüm noktası olur mu deme oluyormuş.
Uzun devam:
İnsanlar eleştirdi.Halen daha ********* mi diye.Gariptir bugün ki durumlarında pek bir şey değişmemiş.Hani beni eleştirenler var ya.İşte onlarda aynı noktaya gelmişler.Bu bir masalmış.Bir varmış bir yokmuş.Bin yokmuş.
Neden yazıyorum bunları sana.Bu Teoman'ın şarkısında dediği gibi;
"Takatim yok, yine de telefona sarıldım
Son bir özür için tüm sevdiğim kadınlardan
Aradım, mesajlar çıktı kapattım
Telesekretere konuşamayanlardanım "
Garip ama böyle bir his olmalı gitmek.Hiç birşey hissetmemek...
Vakit geldiğinde demeyi bilmelisin...
"Good bye"

Kalem Arkası: Henüz buradayım...
Bir varmış;
Bin yokmuş....

@23:35

2007-05-31T23:49:00.000+03:00

bir zaman...bir tarih...bir saat...bir de ben...

Herşeyin başladığı an...

Gideceksen

2007-05-31T04:18:00.000+03:00

Gideceksen

Sessiz gideceksin...

Ufak bir

Elveda

Yeter adam olana...

Kalem arkası: Kameralar yalan söyler...

Failed:End off it all...Şimdilik...

İki Kelime...

2007-05-31T03:29:00.000+03:00

Bir martı kanadındaki tüydüm...
Denize düştüm...

Gitmeler...

2007-05-31T02:49:00.000+03:00

"Vazgeçtim bu dünyadan,Dünyamdan geçtim ama,Seni yalnız koymak var ya,o koyuyor adama..."

Melek-2

2007-05-29T00:43:00.000+03:00

"melekleri ben nasıl anlatayım ki...tanımam etmem...bilmem gormem..."demistim yıllar once...ama kaderde gormekte...tanımakta...sevmekte varmıs...aslında oyle abartıldıgı gibi degiller...henuz ucak haricinde ucabildigini goremedim...parmaklarından ısınlarda sacmıyor...buyulu degnegi de yok...ama bir tane oklavası var...bir de kızdı mı incelen bir ses...iste bu muazzam ozelliklerle beyninizi patlatabiliyor...

saka bir yana da...hakikaten ucamıyor...sihirli bir sopası da yok...ama dokunması yetiyor birine...bir anda dokundugu kisinin hayatının colunde cicek actırıyor...ne oldugunu sasırıyor insan...sonradan gorme de olabiliyor...

diger insanlardan cok farklı...ucmamasının haricinde...yuregini cıkarıpta veremiyor...ama sanki verildigini hissediyorsunuz...

insanların hayatında bazı eksiklikler vardır...insan hissetmese de bilir...iste bu melek denenler...onları tamamlarlar...yani kısacası her insanın hayatında bir tane olması gerekendir...ama iste kisi basına dusmez bunlar...bunlar...sayıyla gonderilmistir...belki yan komsunuzdurlar..belki hic gormediginiz birisidir...belki de hergun aynı otobusle seyahat ediyorsunuzdur da farketmiyorsunuzdur...

olur ya bir gun...karsınıza cıkarsa boyle bir melek...onun kanadını kırmayın..boynu bukuk bırakmayın...onun sizi iyiligiyle kusatmasına izin verin...ama once onun bir melek oldugunu fark edin...iste o zaman bu dunyanın en buyuk hazinesine sahip oldugunuzu anlarsınız...en zengin insan olursunuz...onu kırıpta ucup gitmesine goz yummayınız...olur da giderse...emin olun...pisman olursunuz...ve meleklerin huyudur...gittiler mi gelmezler...

Lavabo...

2007-05-29T00:23:00.000+03:00

yıkayacaksın dostum ellerini...lavabonun başında...ellerini yıkayacaksın bol sabunlu suyla...tüm pislikleri alıp götürecek lağım çukuruna...

yüreğini de yıkayacaksın dostum...tıpkı ellerini yıkarmış gibi...sabunla değil deterjanla eğer gerekiyorsa...yüreğine dokunan pislikleri gondereceksin...lagım cukuruna...pisliklerin gittigi yere...hak ettikleri yere...arınarak ilerleyeceksin...bir daha arkana bile bakmadan...ama ders alaraktan...

bir kez daha yıkılsanda yeniden yapılanacaksın...en azından namusun...gururunla...yıkılmayı bileceksin...insan meziyetlerinden odun vermeyeceksin...gerekirse kum gibi olacaksın...ezileceksin de...yine de odun vermeyeceksin...verirsen istersen yıkılma...insanlıgın gitmis elden...yıkılmasan ne...gururun..onurun haysiyetin ve serefin gitmis elden kac yazar...yıkılmadan insanların yuzune bakamıyorsan iste o en buyuk yıkıntıdır da haberin yoktur...

her neyse dostum...yıkayacaksın ellerini..gonlune dokunan pislik elbette eline de bulasmıstır...yıkadıktan sonra bakacaksın temiz ellerine...sukur diyeceksin...bu beladan da kurtuldum...

kırlangıc ol dostum...bazı belanın altından bazı belanın ustunden dostum...

gucunu unutma dostum...gercek guc arkadas dost es akraba degildir...gercek guc kendi icinde olandır...

ve dostum...unutma...insan olmanı saglayan erdemlerden bir kez odun verdin mi...bir daha insan olarak degerli olmayı dusunme...baskalarının gozunde...

ve dostum...yalanı bırak...yalanla hic bir sey yurumez...insanlar artık gozlerinin icine baka baka yalan soyluyor...artık gozlerde yalan soyluyor...seytanlarsa insan kılıgında...sen yalansızlıkla neyi saglarsın biliyor musun dostum...melek olmayı...seytan melege dokunamaz...sen yalanı atarsan...en basta insanların yuzune bakmayı ogrenirsin yeniden...

kısacası dostum...elini ve yuregini yıkamayı ogren...insanlar ne de olsa elbet gorecekler kaliteyi...kolay olanlar kalitesizdir...dogru olan zaten zordur...dogruyu anlamaksa gercek zorluktur...

iste dostum...yıkadım ellerimi...yuregimi...tum pisliklerse ait oldukları yeri buldular...bende ki lagım cukurunu...kokusmus yalanlarla dolanlarla...ancak orayı hakederlerdi...herkes hak ettigi yeri buldu...ben ise...onu zaten goreceksin dostum...onu zaten goreceksin...;)

Kalem arkası:Timsah gözyaşlarıyla gerçek gözyaşlarını ayırt edebiliyorsan...Dökmesini de bilmelisin o timsah gözyaşlarını..Tıpkı benim gibi...

Filmin sonu...

2007-05-28T21:58:00.000+03:00

Ne bir yorum ne bir yanıt...hepsi gereksiz hepsi bir o kadar anlamsız...bir filmin sonu...seyirciler çıktı...yönetmen kaldı...yeni bir film için...belki yeni yalanlar...belki yeni oyunlar...bizans oyunları...
bu filmde anlatılanlardı...hepsi...kimileri başları önlerine eğik ayrıldılar...ama yönetmen ayrılmadı...başı dik...insanların yüzüne bakarak ayrıldı bu salondan...alkışlar arasında değil...sessizlik ve sukunet içinde...arka kapıdan...
yapılanlar...cekim asamasındaki zorluklar ve de kalleslikler...herseye ragmen bu film sahnelendi...yönetmenin tek amacıydı...bunu da başardı...
yazık oldu kimilerine...ama yönetmen istedigi hasılatı topladı yine...sandılar ki yıkıldı...sadece uzaktan gülümsedi...bir filmin sonu...

SON!!!

Kalem arkası: "Yüzsüzler yorum yazmayın" lafım kime ait olduğu belli...Geri kalanların yorumuna açıktır...Ve gerçekten pişmanım tanıştırmaktan...Ve emeklerimi lüzumsuz insanlara harcamaktan...

İçimdekiler...

2007-05-26T02:35:00.000+03:00

Yan yana geçen geceler unutulup gider mi
Acılar birden biter mi
Bir bebek özleminde seni aramak var ya
Bu hep böyle böyle gider mi.

Suya hasret çöllerde beyaz güller biter mi
Dikenleri göğü deler mi
Bir menekşe kokusunda seni aramak var ya
Bu hep böyle böyle gider mi.

Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur,
Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur,

İçimdeki fırtına, kör kurşunla diner mi
Kavgalar kansız biter mi
Bir mavzer çığlığında seni aramak var ya
Bu hep böyle böyle gider mi

Şu kahpe dünya seni bana düşman eder mi
Dostluklar birden biter mi
Bir kardeş selamında seni aramak var ya
Bu hep böyle böyle gider mi

Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur,
Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur.

Düşler sokağı...

2007-05-26T01:50:00.002+03:00

Ben kuşlardan da küçüktüm,bir gece vaktiydi

Aşk tuttu elimden benim

Geçtim düşler sokağından, bir gece vaktiydi

Ceplerimde hacı yatmazlar

Kaç mevsim aşk pazarında geçti yalanlarla

Düş sattım aldanmışlara

Aklım kaçıverdi elimden bir gece vaktiydi

Sevdiğim başka sevenim başka.

Yağmur yağsa, uykum kaçsa

Bir kuş konsa badi parmağıma

Ağlardım bir başıma

Sevdadandır, sevdadandır

"Sevdadandır" dedi annem, "aldırma"

"Aldırma", gel yanıma!

Ayak izi...

2007-05-26T01:50:00.000+03:00

buranın mudavimiydi o...her sabah cıkmanın ucuna yurur...aksama kadar cıkmadan denize bakardı...konusmazdı kimseyle...sadece gelir izler giderdi...kimse bilmezdi kim olduğunu...zaten o da bunu sallamazdı...o kendini bilirdi o ona yeterdi...ilkbaharda geldi...yazda geldi..son baharda geldi...aylar boyunca yıllar boyunca geldi...geldi gitti...bir kıs günü..gelmedi...ertesi gun gelmedi...kimse merak etmedi...gel zaman git zaman...insanlar meraklandı...nerede bu diye...ama kimse bilmediği için onu...bulamadı...

bir gün...bir oglen vakti...kar yagmıştı...insanlar yine gittiler cıkmaya...tek gordukleri bir kac ayak iziydi...kimse gormemişti yine...sadece arkasında sessiz bir kac ayak izi bırakmıstı...

Dejavusuz anlar...

2007-05-26T00:41:00.001+03:00

insan hayatında bazı anlar vardır...dejavusu olmayacak olan...herkeste olduğu gibi...bazı anlar da vardır...asla yasanması istenmeyen anlar...kotu sonucları kimse yasamak istemez...dejavusuz anlar olur...iyi sonuclarsa dejavu olur...bir varmış...bir de yokmuş...
bazende oyle anlar vardır ki...hem iyidir...ama dejavusu istenmez...neden bilmiyorum...bu gibi dejavusuz anlarım çoktu...istesem de dejavusu olmayacagına inandığım anlar...keske olsaydı...
sen yeter ki uyumak iste...

Harakiri...

2007-05-26T00:41:00.000+03:00

gitme zamanı geldi dedi kaptan...bu limandan artık...hadi gidelim dedi usuldan tayfalarına...agırdan actılar yelkenlerini...

bir kez git denmişti bu limandan...durma artık buralarda...zaten durmak için bir nedenin de yok denmişti...

oyle de vadirelerle ulaşmıştı ki o limana kaptan...türlü deryalar...türlü boranlar...türlü kasırgalar...cok yara almıştı bu limanı bulmak ona sıgınmak için...ama fazla kalamadı işte...somurtkandı kaptan...tayfalarıda bilirdi bunu...tayfaları bile ilk defa gordu gülen yüzünü...gözlerindeki cocuksu neseyi...o somurtkan kaptan gitmiş sanki bambaska biri gelmişti...onun yerine...yırtık yelkenleri delik guvertesiyle...tum ugraslarıyla ulastırmıstı limana...

kısa surede tum delikler kapatıldı...tum yelkenleri yenilendi...kaptan hayatından memnundu...bir vardı....bir de yoktu...uzaklarda genclerin caldıgı bir gitar melodisiydi...nesesi...she will be loved...bir elinde viski bardağıyla usuldan ritim tutan ayağıyla eslik etti gunler boyunca o gitar melodisine...sonra bir de this love...en cok sevdigiydi...ozellikle de geceleri dinledigi...love's thema...dinlerken gozlerinin yakamoza daldıgı muzik...

gunler surdu...haftalar surdu bu nesesi...gel zaman git zaman...zabıtlar geldi...kara giysili zabıtlar...git dediler...sana bu limanda yer yok...cek git...yoksa...dediler...dediler...sustu...susmaya da yemin etti...tayfalarına soyledi gidiyoruz diye...tayfaları actı yelkenlerini...yelkeni ruzgar doldurdu...agırdan ayrıldı o essiz limandan...ama ayrılırken limanın en kuytu kosesine yuregini bıraktı...tayfaları korktu...kaptanları bu sefer ne ufka bakıyor ne de kamarasından cıkıyor...1gun oldu cıkmadı...2gun oldu cıkmadı...kimse yuzunu goremez oldu...kaptanın...kaptan da delidir...laf aramızda...tayfaları zaten sastı bu ise...cok liman yakmıstı...cok gemi yakmıstı...ama bu sefer susuyordu...

gel zaman git zaman aylar sonra kaptan cıktı kamarasından...tayfalarını sandallara bindirdi...bir kıyının yakınında...sonra duyuldu ki...kaptan gemiyi yakmıs...kendiyle beraber...hey gidi deli kaptan...

Zülfü kaküllerin amber misali...

2007-05-25T19:03:00.000+03:00

Zülf-ü kâküllerin amber misali

Buy-u erguvan dan güzelsin güzel

Kızarmış gonca gül gibi yüzlerin

Şah-ı gülistan dan güzelsin güzel

Yüzünde yeşil ben aşikar olmuş

Çekilmiş kaşların zülfikâr olmuş

Gözlerin aleme hükümdar olmuş

Mihr-i süleyman dan güzelsin güzel

Kurulmuş göğsünde bahçe-i vahdet

Hatmolmuş kadrinle tûbayı hikmet

Cemalin seyreden istemez cennet

Sen huri gılman dan güzelsin güzel

Gözlerin velfecri benzer imrân 'e

Seni seven âşık olur divane

Yanakların şûle, vermiş cihana

Yüz mahı taban dan güzelsin güzel

Çiğ düşmüş çayıra benzer yüzlerin

Âşıkın öldürür şirin sözlerin

Mısrın hazinesi değer gözlerin

Zühre-i rahşan dan güzelsin güzel

Sıdkı der suretim hattın secdegâh

Cümle güzellere oldum pişegâh

Güzeller tacısın yüzün padişah

Yusuf-u kenan'dan güzelsin güzel

İki melek...

2007-05-23T01:36:00.000+03:00

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde.Develer tellal,pireler berber ikenle başladı masallarımız.Çocuk beynimizi kirlettiler.Mutlu sonlu masallar.
Aslında bu benim anlattığım masal hüzünbaz,ama yine de mutlu sonla bitiyor yine.
Evvel zaman içindeydi.Bir prensin karşısına 2melek çıkmış.Biri göz alıcı,biri paspal.İkisi de prense mutluluklar getireceğini söylemiş.Prenste tabi aptal erkek rolünde,masal bu ya,güzel melekte allem etmiş kallem etmiş bir türlü prensin aklına girmiş.2Melekte sevdiğini söylemiş birisi oyun düzenlemiş.Prenste bu güzel oyuncu meleğe kanmış.Tabi bilmiyor şeytanın kırmızı rengini beyaza boyayım geldiğini.Neyse bizim aptal prens kanmış şeytana.Uymuş.
Tabi gel zaman git zaman,boya su bazlıymış.Allah'ın rahmeti yağmış üzerine,dökülmüş boya.Boya silinince prens anlamış hanyayla konyayı.Ama işte iş işten geçmiş.Şeytan olan ölmüş prensin içinde.Hemde herşeyle birlikte.Öteki melekse varmış gitmiş yaban ellere.
Ama prens sevinmiş tüm bu olanlara.Şeytanı bir fazla tanımış.Dürüstlüğü,kişiliği,değeri,haysiyet,şeref ve de gururu.Sevinmiş kendini tutabilmeyi bildiği için.Kendini küçük düşürmediği için.Değerine değer katabildiği için olaylar karşısında.Kaybı olmuş.Ama şeytana üzülmemiş.O paspal ama koca yüreği kaybettiğine üzülmüş.Keşke demiş.Zamanı döndürebilse.Döndürse de kıymeti bilse.Ama yemin etmiş bir kere.Bir daha asla.Kıymet bilmemezlik yapmayacağına.
Ve tekrar düşünüp sevinmiş.Bundan sonra bir fazla dürüst olacağına.Ve gerçekten çok sevinmiş,şeytandan kurtulduğuna.Ve sevinmiş halen geride kalanların yüzüne bakabilecek kadar onurlu olduğu için.Sevinmiş ve gülmüş yaşananlara...

Kalem Arkası: Bu sefer gerçekten üzülmedim.Hatta çok sevindim.Beyaz giyiyorum,toz bile belli oluyor.En azından o tozdan kurtuldum.Ve bazı şeyleri gördüm.Geç ama gördüm ya önemli olan o.Paspal melek Kardelen'e...

Armağan...

2007-05-08T02:01:00.001+03:00

Bir kere bulaşmış karanlık gecelerim aydınlık sabahlarıma. Bir kere dokunmuş yüreğimdeki çocuğa kirli eller. O kadar çok alışmışım ki karanlığa aydınlık sabahlara inanmaz olmuşum. Ama hep inanmışım emeksiz ekmek olmaz demişim. Terime ter katmışım. Çabalamış,uğraşmışım. Ama olmamış. Eskiden hiç tanımadığım ama şimdilerde beraber yürüdüğüm;her sabaha beraber bir şarkı tutturduğum yalnızlığımla yalnızlığımı yenmeye çabalamışım. Ama hep yanılmışım. Yanılıp yalnız kalmışım. Ama dönüp baktığımda keşke dememişim. Yapmadım dememişim.
Emeksiz oksijen bile alınmayacağının farkında olanlara armağanımdır...

Susuyorum...

2007-05-08T02:01:00.000+03:00

Kimseye kendimi kanıtlama çabasına girmedim...giremedim de...yapamadım...insanlar istedigi gibi tanıdılar beni...umrumda da olmadı...yanlıs tanıdılar dogru tanıdılar...bana ne dedim...sevinmedim...uzulmedim...benim hüznüm farklıydı...benim uzuntum farklıydı...hamurumdaki hüzündü...istesemde atamadım hic bir zaman...hep kaldı...gulerken...aglamayı ogrendim...ama degismedi hic bir sey...garip...artık bunu da takmıyorum...

bazı seyler iyiye giderken gulumsedim...iste bu sefer oldu dedim...iste bu sefer kurtuldum...

yanıldım...hemde cok yanıldım...

büyüdüm...eksiklerimi farkettim...benden bir parça bırakarak büyümeyi öğrendim...yıprandım...ama yılmadım...her eksilisimde arttım...arttıkca büyüdüm...büyüdükce olgunlastım...kaybım cok oldu...kazancımıysa bilmiyorum...bilemiyorum...dusunmuyorum...artık dusunmekte istemiyorum...

bir engel cıktı...gulen suratımı astıran...bazen olmadı...bazen benden kaynaklıydı...bazen ondan...bazense...kel alaka...oldu bir seyler...adımın onune hüzünbazı ekledi...bir seyler...

düsünmüyorum...yasamaya gayret ediyorum...devam ediyorum...biraz daha eksilerek...

ama icim acıyor...hemde cok...acımsa...elimden geleni yaptıgıma inandıgımdan...elimden gelenin bu kadar olmasına....gucumun yetmemesine...kendime acıyorum...bu kadar mı acizim...bu kadar mı gucsuzum...

Kalem Arkası:Fotoğraf için Neslihan Abla'ya teşekkürü bir borç bilirim...Teşekkürler Neslihan Abla...

Kayık...

2007-04-23T23:51:00.000+03:00

Dibi delik bir kayığım.Açık denizlere ulaşmaya korkan,ürkek,çekingen.Boyaları dökük.Kürekleri kırık...Sahipsiz bir kayığım.Gün doğumundan batışına kadar sahipsiz,aciz ve de yalnız.Sahibini bekleyen bir kayık.Aylarca,yıllarca gelmeyecek olanı bekleyerek,sahilde çürüyen bir kayık.Ümitsiz ümitlerim.Ayaklarıma değen denizin dalgaları.Bir de bazen halimi soran yengeçler.Kimsesiz...

Ümitlerim yok olurken,tahtalarım çürürken,parça parça denize karışırken...Bir gün güneşimi gölgeleyen bir yüz,bir vücut.Narin elleriyle dokundu bana.Önce denizden çıkardı bıraktı sahile.Sonra eline bir zımpara kağıdı aldı.Daha önceki sahiplerimden kalan boyaları itinayla kazıdı.Çürük tahtalarımın yerine yenilerini çaktı.Deliklerimi kapattı.2çift yeni kürek aldı.Ağır ağır itti beni denize.Özlem duyduğum denize dokundu bedenim.Su almıyordum.

Ağır ağır çekti kürekleri uzakta ki ufka.Ufukta ki adaya...Beni sevdamla buluşturdu.Şimdi mutluyuz.Her gün;gün doğuşunu,gün batışını beraber izliyoruz...

Sevda Sinemalarda...

2007-04-22T00:12:00.000+03:00

Hani izlemeye doyamadığımız filmler vardır.Üzerinden aylar yıllar geçse de yine de bıkmadan sanki ilk kez izliyormuşcasına izleriz.Bıkmadan,her karede yeni bir şey keşfederek...

İşte benim sevdam."O"na her baktığımda,gözlerine her daldığımda,sanki "O"nu ilk kez görüyormuşçasına hayranlıkla bakıyorum.Sanki her bakışımda bir kez daha aşık oluyormuş gibi.Sanki bir fazla seviyormuş gibi.Bu filmi izlemekten kendimi alamıyorum.İzledikçe bitip tekrar izleyesim geliyor.Hep son sahnesinde filmin kısalığından yakınıyorum.Bitmemiş bir film gibi geliyor.Zaten daha yeni başladı...

Filmin çekim aşamasında,yönetmen gibiyim.Mükemmeliyetçi.Arka fondaki yaprağın bile nasıl dalgalanması gerektiğini düşünüyor,istediğim gibi olmayınca tekrar alıyorum sahneyi en başından.İçimde bir an önce bitirmekten çok mükemmel olması için çabalamak geliyor.Acele etmeden,yüreğimin sesini dinleyerek çalışıyorum sahne arkasından...

Başrol oyuncum mükemmel.Güzel ve içten oynuyor bu filmdeki rolünü.İçten olmadı mı oynamıyor.Filme doğallık katıyor.Hayran bırakıyor sette ki herkesi kendine.Güzelliğiyle bir bakanı bir daha baktırıyor.İnceliği ve düşünceliğiyle beğenileri topluyor...Benimkileri de...

Bu bir aşk filmi.Kah güldüren,kah hüzünlendiren...Yeri geldiğinde izleyenlere "Bende yaşadım" dedirttiren bazen de "Bu ne abartı" dedirten bir film...Farklı bir aşk filmi.İmkansızlıkla,hayallerle başlayan bir film.Sonu gerçekle biten...

Kalem arkası:Sevda sinemalarda...

19.04.2007 @23:35

İzlediniz mi?...

Kaptanın Günlüğü-2

2007-02-10T02:47:00.000+02:00

Gemiler gelir limanlara.Birileri demirler birileri ayrılırlar.Ama hiç değişmeyen yüzler vardır.Liman görevlileri.Çok gemi gelir çok sayıda hikayelerle.Hiç gitmese de görürler ufkun ardındaki şehirleri.Ama hiç ayrılamazlar gerek iş gerekse bağlılık sebeplerinden.Bense bir kaptan.Bir yelkenlim...Azgın sularla boğuşturduğum.
Karanlıkta vardığım limandan bir gün batımı ağır ağır ayrılıyorum.Yelkenlerimi dolduran bir ılık meltem ile.Ağır ağır.Acelem yok.

Kalem arkası:Camdan bakıyordum aklıma geldi 3-5satır yazmak istedim hepsi bu...

Hiçbir şeyin gerçeği...

2006-12-23T18:30:00.000+02:00

hicbir seyin gercegi hayalinden guzel olmazmıs dediler...ne yazık ki...gercekmis...ne yazık ki...
ne hayallerdi...ne de umitlerdi...umitler denizde yuzmeyi basardılar...ama yitti gitti hayaller karanlık ve soguk sularına bogazın...ardları sıra kalan...bir kac baloncuktu...onlarda havaya karıstı gitti...
anlam veremedim...
karar veremedim...
sordum kendime...
cevap veremedim...
3bilinmeyenli denklemin...4.bilinmeyeneni ekleyendim...hic bir zaman esitleyemedim...x+y=z+t'yi birbirlerine...
hüzünbaz yazarın ölümünü kutladım...sonunda deyip...bir derin nefes cektim...bir nefes bir nefes daha...son nefeslermis...hamurunda hüzün olan kisinin yuzunun guldugu andaki icine cektigi nefes...mutluluk ısıgına dogru cektigi kureklerin kırılma sesini farkedememistim...attıgım kahkahaların yanında...
yazık oldu...kureklere...nefese...
karalar vurulmus gozlerimin icine...
ne oldugunu anlamadan....
ne oldu...
ne oluyor...

ne oluyor...

Melek....

2006-12-22T20:10:00.000+02:00

yazsamda sussam...
yazsamda aglasam...
bahtsız bir melegin hikayesi olsa ya bu hikaye...sadece adına adanan...hüzünbaz yazarın düzenbaz satırlarından olsun...bu sadece onun hikayesi olsun...dip not olmasın basta yazılsın...sen istemesende zaten yazılacaktı bu hikaye...dense..o da okusa...
83yılının sonbaharına denk gelir...cennetten kacan bir melegin dunyaya dususu...kacak...guzel bir melek...ve cezalandırılır...bir sureligine...kanatları alınır...kanatsız bir melektir artık o...bir insan...bir guzel insan...cezalar yetmez...ust uste ceza verilir ona...bir yurek konur ufacık bedenine...kocaman bir yurek...sevsin...diye...sever ama yasayamaz...gulen bakıslarına huzun saplanır...bir siyah boya surulur...goz bebeklerine...hayat denir adına...
once biri cıkar karsısına...ilk ve tek der...sever...ama sevildiginin farkına varmadan...bırakılır...
sonra da daha kotusu cıkar karsısına...sever...sevildigini hissedecekken...kacar gider baska yerlere...elinde bir gul...solar gider...duvarında civiye takılır...bir demet gul...solar gider...bir gece beraber dinledikler calı bulbulu...ucar gider...bir tren gecer evinin onunden...trende sevdigi...
ankara karaydı...farkına varmadan siyaha boyadı yuregini...ve goz bebegini...bilmedi...bilemedi...aslında sevildi...ama farkettirilemedi...gece evden kacısların nedeni degildi sarılıp uyumak...nedeni degildi...sevildi...ama baskın olamadı...karmasık duyguların...aklı karıstıranların...oldugunu...bilemedi...duygusal durumları...hem kendisi uzuldu...hem karsısındaki...ama bilemedi...bekledi...her ikiside...biri gel demesini...birisi gelmeyi...ama olmadı...gecmise dondu birisi...birisi uzuldu...birisi acıyı cekti...digeri servis etti...biri sordu neden diye...birisi sordu acaba dogru muydu secim...
iki farklı sehir...iki farklı insan...iki farklı yurek...ah bilemedi...ahh bilemedi kıymetini...bildiremediler...karıstırdılar...zaten yerinde zor duran aklını...

dip not olsun:demesende yazacaktım...:)

Tekrar deneyelim mi?

2006-12-01T23:47:00.000+02:00

bitti...
umuda yolculuktu...Ankara garından kalkan trene binmek...yonum İstanbul...7tepeli şehir...haydarpaşa...bir umuttu...ama farklı bir umut...bu sefer umut...umudun umuduydu...umut yeter diyordum...ama suprizdi...hüzünbaz satırlara nokta koymasada...bir virgul atar diyordum...ama.......
uzun...yorucu...umutlu...heyecanlı...bir yolculuk...bir o gardan bir o gara...sallantılı...garip...uykusuz...ama yorgunluk vermeyen bir yolculuk...ardından korfez...deniz...2.sevdam...deniz...gozlere dolan bir kac damla yas...sonrasında sisli bir istanbul...haydarpaşa garı...sabahın erken saatleri...gun vuruyor denizden sahillere...karakoy iskelesinde goruyorsun...aylardır cektigin ozlemin gozlerini...bir yanda deniz...bir yanda bir cift goz...kim bakar denize...ozlemin gozleri dururken...merak etmedim...deniz anlar beni...karakoyden haydarpasa tekrar...sonrasında kadıkoy iskelesi...oradan taksim...once otel...kalacak yer...biraz istiklalde tur...sonrasında sinema...sonrasında ortakoy...gun batıyordu...kız kulesinin ardından...kızıla boyuyordu gok yuzunu...ve bir kelime...icimi kan kırmızısına boyayan..."imkansız"...bogaz koprusunden asagı suzulen umutlarım...denize dogru...ne bir kurtarıcı kaldı...ne bir sans...ama uzulmedim...umutlarım duserken gokten...denize...uzuldum...kahverengi gozlerdeki yaslara...imkansız derken..akan yaslara uzuntum...duymustum...ama gormemistim...keske gormeseydim...halen daha...uzuluyorum...halen daha...gozlerimin onunden gitmiyor...gozlerinden akan yasların goruntusu...aksam taksim...istiklal...bir bar taburesinde...adisyon kagıdına karalanan...3satır yazı...
"bir daha gelmeyecegimi bilerek yazıyorum artık...barmanden rica minnet araklanan kagıt ve kalem...ve bir de dibinde yattıgım bos bira bardagı...2sigara bir bira...bir de umutlarımı yatırdıgım kul tablası...herseyin farklı olmasını istedik ikimizde...ne bir damla gozyası gormek isterdim gozlerinde...ne de umutsuzluk...ama ikisini birden gordum kahverengi gozlerinde...her bir damla yas ok oldu saplandı yuregime...hic cıkmayacak bir sekilde...ve goruntun...uzgun...aglayan...karsımda...bir mendil elinde...ellerin ceplerinde...hic gormemeliydim...ama gordum...gitmeliydim...ama gidemedim...umutlarıma uzulmedim...ama aglaman beni bitirdi...artık acı duymuyorum...o kadar alıstı ki bedenim acıya...hissetmez oldu...aglıyorum...cunku hayatımdan sonsuza dek cıktıgını artık anlıyorum...ve elimden hic bir sey gelmiyor...acının gerceklikle ortustugu an...kahverengi gozlerinde umutsuzluk ve acıyı gordugum an...ve gozyaslarını...bittigim an...renk zevk...hepsini bıraktım artık...inanmıyorsun ama artık oyle...ben bir masal prensesine asıktım...ama harikalar diyarının prensi degildim...culsuz...pejmurde sokak adamıydım....masal prensesi gitti...kopru altı benimdi...
hic bir seyin imkansız olmadıgına inandım...imkansız olan...birini bu denli sevebilecegimdi...ama onu da yaptım...imkansızı basardım...az cok ama...bir omur verildi...onu da simdi feda ediyorum ugruna...seversem baskasını toprak olsun bedenim...tek duamdı...seccadeye yaslanan alnımın altındaki dudaklarımdan Allah'a yolladıgım...ismini soylediler...birlikte olmak istediler...ama olmadı...
anlıyorum...artık anlıyorum...sevmek anlamaktı...artık cok iyi anlıyorum...seni sevmeyi bu sefer basarıyorum...kaybetmeme ragmen...sevmeyi basarıyorum...gidiyorum yarın...bu sehirden...7tepeli istanbuldan...gonlumu...sevdamı bırakıyorum...yuregimi bırakıyorum cantana...bir gun elin gider de bulursun belki diye...toz tanesi buyuklugunde....bir dunya genisliginde...biliyor musun bir umuduna bakardı...dunyayı bahsetmem sana...kahverenegi gozlerindeki bir umuttu...4bir yanında pervane olmama yetecek olan...ama o umut hic olmadı...beni istanbul'a tasıyan umut...bugun...ortakoy'de gomuldu denize...beni de goturdu...ama ne sen bunun farkındasın...ne de gulhane'deki ceviz agacları..."
ardından...biraz kaybolaraktan...istiklal caddesi...oradan...kucuk otel odam...sonrasında karanlık bir sabaha yumulan gozler...
pazar gunu...gozlerimi acmak istemesemde...acmak zorunda kaldıgım pazar gunu...ac karnına bir kahve...yanına bir paket sigara...sadece 2-3saat icinde...sonra tekrar senle bulusmak...cemberlitas...oradan...gulhane parkı...sonbahar yaprakları ezilirken ayaklarımızda...beraberce yurumek...biraz sohbet...ve tekrar...dudaklarından dokulen...tek kelime..."imkansız"...hüzünle yıkanmıs toprak kokusu...sarı sonbahar yaprakları arasından...gokyuzune suzulen o toprak kokusu...ardından tekrar ortakoy...tekrardan batıyor gunes...kız kulesinin ardından...konusuyoruz...olmaz diyorsun...imkansız diyorsun...bir baskası var diyorsun...artık...susuyorum...bir sey diyemiyorum...gitmis gonlun bir baskasına konmus...limandan gemi coktan ayrılmıs artık...susuyorsun...konusmuyorsun...bir kagıt cıkarıyorsun...kagıt bir fatura...bir de kalem...once tırnaklarına cicekler ciziyorsun...niye konusmuyorsun diyorum...konusursam aglarım yazıyorsun...konus diyorum...bogazım dugumleniyor diyorsun...tırnaklarına cicek cizmeye devam ediyorsun...basın egik onune...sonra kagıdı onune cekiyorsun...tek bir satır yazıyorsun...bana dunyaları veren...bogaz koprusunden denize dogru dusmekte olan hayallerime ruzgar olan...yavasca karaya bırakan...

tekrar deneyelim mi...

Evet bir tanem...

Bir...

2006-12-01T19:33:00.000+02:00

bir yurekti...
sevdası icin carpan...
bir yuzdu...
ardı sıra aglayan...
bir kalemdi...
beyaz sayfaları karaya boyayan...
bir insandı...
bir yurekti...
bir yuzdu...
bir kalemdi...
ama bir sevdaydı...bitip tukenmek bilmeyen...sahibini kule ceviren...icin icin yanan bir kor alevdi...bitmek tukenmek bilmeyen...
bir acı sevdaydı...kavusulmasa da...acısına katlanılan...
bir...bir kisi...
bir tane..
bir tanem...denmedi mi...yuregimle...iki titrek dudagın arasından...denmedi mi...en cok sevilene...bir tanem...
bir huzundu...gecenin karanlıgına siyah murekkeb bosaltan...
bir umuttu...belki denilen...
bir hayaldi...her gece yatakta sarılıp yatılan...
bir sendin...
bir sendin...
beni benden alan...
bir tek sendin...
sevilen...

Eğer

2006-11-17T20:52:00.000+02:00

askın bir guldu...
al kan bir gul...
kor alev bir gul...
dokundum...
ellerim degil...
yuregim yandı...
bir yangın basladı...icimde bir yerlerde...oyle bir yangın oldu...yaktı kule cevirdi...bir ruzgar esti...kuzeyden...savurdu kullerimi...dagıttı ruzgarlar...bulutlara karıstım...buyudum...huznum buyudu...her yagmurda yagdım...ruhsuz bedenime...senin uzerine...
bir an olsun alamadım seni dusunmekten kendimi...bir an olsun vazgecemedim seni sevmekten...sevdim...adını koydum...ask...dedim...bilemedim...bir anda yok olurken ellerimden...yuregim kesildi kor bıcakla...oyle bir acıydı ki cıglıklarım camları patlattı...4duvarımın bir duvarını kaplayan camını...
hicbir zaman kıyamadım sana...bu yuzden iste gulum...kıyıyorum canıma...

Ya söyleseydim...

2006-11-16T21:53:00.000+02:00

soyleyebilseydim sana...
icimden gecenleri...
yuregimdekileri...
sever miydin beni...
sana sensiz karanlık gecelerimi anlatabilseydim...o gecelerin nasıl gectigini...anlar mıydın beni...sensiz dogan gunesin icime hic dogmadıgını soylesem...abartır mıydım...
ama sevdam abartı degildi...hic bir zaman abartmadım...bir sac telindi omzumda kalan...yanımdan kalkıp giderken...atmayıp sakladıgım...
soylesem...gelir miydin...tekrar oturur muydun yanıma...sevdigini soyler miydin...
camdan baktım...kose basında gorurum seni diye...ama sen o koseden hic donmedin...
ya soylesem...iki gozum...ya soylesem...sever miydin beni...
soylesem...seni seviyorum der miydin...

Elma sekeri...

2006-11-13T13:13:00.000+02:00

bir bebektim...gozleri yaslı...gozyasıydım...bir bebegin gozlerinden yere dusen...dustukce bin parca olan...aglayan bir bebektim...elimden alınan elma sekerinin ardından...kırmızı elma sekeri...elimden aldılar...benden uzaga giderken arkasından bakıp sadece aglayabildim...geri getirin diyemedim...ama geri getirmelerini cok istedim...
elma sekerimdin sen benim...hic kimseyle paylasamadıgım elma sekerim...kıskandıgım...cok sevdigim...yatarken bile elimden bırakmadıgım elma sekerim...ama gittin...kırmızı elma sekerim...gittin...arkanda kalan...gozu yaslı bir bebek oldum...aylarca goz yası doken bir bebek...kandırmaya calıstılar...emziklerle...ama hic biri elma sekeri degildi...hic biri elma sekerim degildi...
artık aglamak istemiyorum...artık gozyası olmak istemiyorum...artık...elma sekerimi istiyorum...tekrar sarılıp uyumak icin...tekrar kıskanmak...tekrar sevmek icin...sevdigimi soylemek icin...bir bebegin gulucugunde olmak istiyorum...goz yasları degil...gel...gec olmaladan...gel...elma sekerim....

Kalem arkası:
cok hastayım...galiba basladı...ama korkmuyorum...neyse ki kredi kartlarımı odedim...:)

Gidiyorum be bi'tanem...

2006-11-13T01:26:00.000+02:00

gidiyorum iste bi'tanem...bu diyarlardan...uzun ve bilinmeze bir yol var onumde...geri donusu olmayan bir yol...yanımda hayallerimi alarak...ve bir de sevdanla carpan yuregimi alarak gidiyorum...bu diyardan...bu sehirde dogmadım...ama bu sehirde oluyorum...iste gidiyorum....yangın gozlum...
dusunuyorum...ne olacak sonra...sakın aglama bi'tanem ardım sıra...bir damla gozyasın..dusmesin gozlerinden...gidiyorum...hayal kuruyorum...sonra ne olacak diye...bir kus oluyorum...pencerende sessizce duran bir guvercin oluyorum...elini uzatıp simit parcası veriyorsun bana...benim oldugumu bilmeden...kacmıyorum senden...cıkıp gidiyorsun odandan...gulhane'de geziyorsun...ceviz agacına konuyorum...seni izliyorum...bir damla gozyası suzuluyor...guvercin benden...topraga dusuyor...agacın kokleri emiyor o damla gozyasını...yaprak oluyorum o engin agacın...ortakoy'e gidip cay iciyorsun sonbaharda...ve seni izlerken...solup dusuyorum...denize...dususumu goruyorsun...ama benim oldugumu bilmeden...denize karısıyorum...gunes doguyor...buhar olup havalanıyorum denizden...bulut oluyorum...yagmur olup yagıyorum uzerine...semsiyeni acıyorsun...dokunmama izin vermeden...tekrar gunes acıyor...buhar oluyorum...damla damla...hava oluyorum sonra...icine cekiyorsun beni...bir nefeste...cekip atıyorsun beni dısarı...bir anlıgına senin oluyorum...sonra yine bir anlıgına...senden uzak oluyorum...
iste bi'tanem...gidiyorum artık...ne kırgınlık ne uzgunluk...sadece keskelerim var benim be bi'tanem...bir gece...msjınla uyanmak...bir gece...msjınla...tum gucume kavusmak...ve bir gece be bi'tanem...bir gece...herseyi silip yeninden baslamak be bi'tanem...tum acıları gecmiste bırakıp...sadece mutluluk be bi'tanem...benim tek keskem....mutlu olmak sadece senle...gecenin ay ısıgında sevisen golgelerimiz esliginde....sarılıp uyumak...ve uyurken ellerini tutmak...iste benim keskem...keske hersey cok farklı olsaydı...
olmadı...iste gidiyorum be bi'tanem...onumde uzun bir yol...gidenin gelmedigi...kendine iyi bak bi'tanem...sırt cantam da keskelerim...ve birde...seni herseyden cok seven yuregimle...hoscakal bi'tanem...hoscakal...

Sol yanım...

2006-11-11T23:11:00.000+02:00

sana yazdım hikayelerimi...siirlerimi...hic farketmedin...tıpkı cem karaca'nın sarkısındaki gibi...ben bir ceviz agacıydım gulhane parkında,ne sen bunun farkındaydın ne de polis...sol yanım agrıyor artık...
hayallerim vardı...ama hic gerceklesmeyeceklerini bilmeden kurdugum...ufak bir mum alevinde yazdıgım koca koca umut sayfalarım vardı...ama nerden bilebilirdim ki...hic bir zaman gerceklesmeyecegini...
istanbul'u seyretmek isterdim...o yedi tepeli sehrin...ısıklarının arasından vuran ay ısıgı duvardaki golgelerimizi sevistirirken...omzuma yaslanıp uyumanı isterdim...ya da kız kulesini seyretmekti..gece sahilden..o yedi tepeli sehrin ısıkları altında...ama olmadı...sol yanım cok agrıyor...
baslangıcı olan herseyin bir sonu vardı...kotu birinin sonu da kose basında olurdu...artık oyle de olacak...karamsarım...ama renklerim yok...
artık agrımıyor sol yanım...ya da hissetmiyorum...bilmiyorum...tek bildigim...artık gidiyorum buralardan...ne agrı kalıyor artık...ne de...dusunceler...gozlerine saklıyorum...istanbulun gecelerini...birlikte izleyemedigimiz o geceleri...yangın gozlerine saklıyorum...giderken...sana olan sevdamı...
artık sol yanım agrımıyor...

El

2006-11-10T21:25:00.000+02:00

bir eldir karanlıktan uzanan...
ve gırtlagıma yapısan...
olumun soguk eli karanlık eli...
bir eldir karanlıgıma uzanan...
aydınlık cıkıs icin...
bir umuttu uzanan bir el...ve oyle de kaldı...tutan olmadı...sımsıkı...ve canlı...bir olunun eli oldu...uzanan el...umutla uzanmıstı...canlıydı...dokunan olmadı...oldu gitti...
bir eldi umut yine...bir eldi...uzanan ele dokunacak...bir umuttu...simdi...denizin dibine...
ve bir eldi...bir umutla sana uzanan...bir eldi...benim elimdi...olume dokunan...

Olsun...

2006-11-07T21:10:00.000+02:00

Yaşarken ölüyor muyum,
Bir parmak bal mı çalınıyor ağzıma,
Ama olsun diyor ve geçiyorum,
Acı senin acın,
Bal senin parmak senin,
Bir parmak bal uğruna,
Dokunuyorsun ya bana,
O yeter tüm acılarıma...

zor...

2006-10-27T19:11:00.000+03:00

ne zor seydir...yangın ellerle dokunamamak sana...bilir misin...ama sen hic sensiz kalmadın...
ne zor seydir...saclarını oksayamamak...bilir misin...ama sen hic sensiz kalmadın...
ne zor seydir...bir arpa boyu uzakta olupta sarılamamak sana...bilir misin...ama sen hic sensiz kalmadın...
ben sensiz kaldım...ben sensizlikte seni yasadım...icine akan gozyaslarıyla...gozlerine baktım...ama sen gormedin...icime akanı...ve hic bakmadın..kanayan yuregime...gozlerini kırparken...bana bakarken...ve yanında aglarken...gormedin beni...yanlıslık eseri dokunmalar...
sarılmak istemeler...ama sarılamamak...
ellerini tutmak istemeler...ama tutamamak...
koklayıp icime cekmek kokunu...ama yanasamamak...
ama herseyden zor seydir...bunlarla yasamak...sensiz nefes alıp vermek...sonbaharın renklerini gorememektir...hayat tualime...siyah ve gri tonlarıyla resim cizmek...aslında renklere sahip olmama ragmen...ve ne zor seydir...bir gulusunu gorememek...kısacası...senle birlikte olmak ve senin cebindeki renklerdi...yasamın kendisi...ve sen gittin...ne renk kaldı...ne de bahar mevsiminin tadı...ne ankarada yasamak...ne de...bu hayata devam etmek..

zından...

2006-10-26T17:12:00.000+03:00

zindanlara vurdum yuregimi...sevdamı...hatalarım oldu...kendimi affedemedigim...cezayı kestiler...yat dediler...zındanlarda...yattım...cezan bitti dediler...cık dediler...cıkmam dedim...daha bitmedi....
gittiginden beri...demir parmaklıkların ardına bakarım...gunes yuzunu gosterir diye...karanlık hucremin....minik penceresinden...ama hic bir zaman dogmadı ki benim hucreme gunes...ve hic bir zaman minik bir kus konmadı...benim hucrem...coldu...yalnız bırakılanlarındı...
hakettigimi yasadım...hatalarımdan ders alsamda...affetmedim...hatalarımı...affedemedim...kendimi...ve cezam bitsede...cıkamadım zindanımdan...
ellerin gerekli...o guzel ellerin...zindanın kapısından bana uzanacak...beni cekip alacak...ve bagrına basacak...ellerin gerekli...sana ait olan...ellerin....bana...ellerin gerek...bana sen gerek...

bugun bayram...

2006-10-23T11:46:00.000+03:00

bugun bayram....kimine gore...sevinc...kimine gore husran...bana gore ise...sadece husran...dısarda gunes...bende kara kara katar bulutlar...nasıl bir bayram olabilir ki...uzuntulu gecen gunler...maske mi istiyorsun suratımda...gulen bir maske...ardında aglayan bir yuz mu istiyorsun...dort bir yandan batarken bıcaklar yuregime...nasıl gulebilirim...goz yaslarımı nasıl silebilirim...
bugun bayram...bugun cocukların bayramı...seker isteyen...ufak cocukların...calınan kapıların...alınan sekerlerin...cocukca gulumseyebilenlerin...gulenlerin bayramıydı bu bayram...bu bayram senin bayramın...o unutamadıgım gulumsemenin bayramı...goremedigim...sadece hayal ettigim...bana bakan gozlerinin...beni tutan ellerinin bayramıydı...bu bayram sadece senin bayramındı...
bu bayram...huznumun bayramıydı...dokulen goz yaslarımın...bayramıydı...bu bayram...bayram ugramadı evime...calmadı kapımı...ve seker istemedi...halbuki onun icin almıstım sekerleri...calınca kapımı acıp verecektim...ama bu bayram...ugramadı evime...tıpkı senin gibi...calmadın kapımı...halbuki calmana gerek bile yoktu...kapım acık...seni bekliyordum...ama sen gelmedin bile...ama ben seni bekliyordum...bekleyecegim de...

O gün...

2006-10-22T11:29:00.000+03:00

sıkıldım artık yasamaktan...nedeni bilinmez...sıkıldım..bos hayallerimden...umitlerimden...kendimden...gece ruyamda...gunduz dusumde...belki bir gun kavusuruz...iste o gun...iste o gun...olumden korkarım....iste o gun olmekten korkarım...ama simdi...keske olsemle baslar her duam...ve insallah olurum ile biter...iste o gun...hani dondugun gun...hani bana sarıldıgın gun...iste o gun korkarım olumden...
bıktım bu duslerden...bıktım bu hayallerden...ve ruyalardan...o gunu dusunerek gecen gunlerden...o gunu dusunerek doktugum goz yaslarından...o gunu dusunerek yasamak...gercegim oluyor...o gun...o gun iste olumden korkacagım...
sen yanımdayken...sarılıp...icime cekecegim...kokunu...en ufak noktamı seninle dolduracagım...saclarını oksayıp...seni ne cok sevdigimi soyleyecegim...ve aglayacagım...kaderime...icimdeki ozleminin atesinin sonmesiyle...yok olan ozlemime aglayacagım...iste o gun...olmekten korkacagım bir tanem...
o gun belki sana gore hic bir zaman gelmeyecek...gozu yaslı cocugun elindeki cicek misali...belki hic bir zaman...o cicekler elinden alınmayacak...o cocuk ben olacagım...o gune kadar...belki gelmeyecek...belki cicekler solacak...ama ben hep bekleyecegim...tıpkı simdi bekledigim gibi...belki bir gun gelirsin...umuduyla yasayacagım...belki bir gun...adımı soyleyip...yeniden denesek mi diyeceksin...o gun guller acacak...elimdeki solgun ciceklerde...o gun...adımına gul dokecegim...iste o gun...olmekten korkacagım...
belki bir gun o da olur..belki o gun gelir...yasarken girdigim mezardan...cıkarım...uzattıgın elinle...belki bir gun...o gun gelir de...doyasıya sarılırım...doyasıya koklarım...bir gun...belki o gun gelir de...seni cok sevdigimi soylerim...yeni bastan...belki bir gun...telefonda...askım diyen sesini duyarım...belki bir gun...sana tekrar bir tanem diyebilirim...iste o gun...iste o gun...olmekten korkarım...iste o gun...seni cok seviyorum bir tanem diyebilirim..

İntihar tutanagı...

2006-10-21T18:20:00.000+03:00

intihar tutanagının basına yazılan adımdı...kalbimde ise adın yazılıydı...sevgi sozcugunun anlamına gizlemistim...adını...anılarımı gizledim...kara kara yazılar arasına...beyaz sayfalara...ama en buyugu...kalbimde gizliydi...askım...sana olan askım...
simdi yoksun...satır aralarındasın...ve bir kac resimde...ve anılarımda...sesin yok..ama resmin var...resmine bakarken...doktugum goz yaslarına gizledim...acımı...
her sabah umutla dogdu bu ankaraya...bu kara sehre gunes...ama hicbir zaman umut veremedi bana...giderken umutlarımı da alıp goturdun...tıpkı sırt cantana koydugun yuregim gibi...
anlam veremedim...neden...ne gunah isledim...hic mi degeri yoktu gozunde...dokulen...gozyaslarımın...ve dokulen kanımın...hic mi anlamı yoktu...tum bunların...ve hic mi umursamadın...sana olan sevdamı...galiba yoktu...hic anlam da veremedim...yuregimdeki sevda...tasları eritti...kayaları eritti...bir seni eritemedi...sadece kendimi yaktı...
her gun ruhumu attım...13.kattan asagı...yere cakıldı...gozyaslarımın esliginde...hızla yere carptıgında...bir bıcak saplandı...yuregimde adının kazılı oldu yere...bir bıcak...bir bıcak daha...
abartılı sevdalıydım sana gore...ama abartı degildi...hic biri...bunun adına ask diyorlardı...ama sen ne inandın...ne de gordun...zaten bu hikayede...ben hırsızdım...sen ise hep bakan bir kor...
intihar tutanaklarında gecti adım...bir delinin not defterine dustu...askım...askı icin olen adamdım...ama olmeyi beceremeyendim...zaten degil miydi...kavalyem olsa opebilir miyim olumu...opemedim...hayata verdim...istifa dilekcemi...tanrı cekti resti...yasa dedi...yasamayı bıraktıgımı anlamadı...zorunlulukla devam ettim...hayat treninden...inme istegiyle...son seferime cıktım...
intihar tutanagımda ki adım...tek nefeste yazdıgım satırlarım...biten sigaram...yasama soktum yenisini...delinin defterinde...gecen askım...ve ben...zebani tarlasında...yabani melegim...balmumundan kanatlarla...ucmaya calısmalarım...her seferinde...ucurumun kenarında buldugum kendim...

bir merhabayla...

2006-10-20T04:33:00.000+03:00

bir merhabayla basladı hersey...once isimler soylendi...sonra koyu kahve esliginde...sıcak sohbetler...hersey bir merhabayla basladı...
zaman kavramının en buyuk tehlikesiydi ongorulememesi...neler getirirdi gecen saatler gunler ve aylar...ama bilinmeze baglanırdı umutlar...guzel ve iyi olan hersey icin dilekler tutulurdu...emek ve cabayı alan gecen zamandı...bilinmeze baglanan umutlara cekilen kurekler olurdu...emek ve cabalar...rus ruletinden farksızdı...yapılanlar...sanslıysan ve kader de senden yanaysa...kazanırdın...degilse...kaybederdin...kumarda kaybeden askta kazanırla buyutulmustun...ama bu kumarda ya kazanırsın...ya kaybedersin...her ikisini birden...
bir merhabayla basladı hersey...sonrasında koyu kahve esliginde...sıcak sohbetler...sohbet ilerledikce...birbirini yeni tanıyan...iki cift goz...hayranlıkla baktılar birbirine...eski utangac iki cift goz...artık dudaklar susmus...iki cift goz konusuyordu...utangac...ama hayran bakıslarla...kahkaha atan gozler...ve eller uzandı...masanın bir ucundan...diger ucuna...ve usulca tuttu...uzanan eli...masanın ardındaki eli...ve sımsıkı kilitlendiler birbirlerine...ellerin sevdasına...eslik etti gozler...ve kulaklara fısıldadı...en guzel sevgi sozcuklerini dudaklar...ve yangın yeri yurekler...artık birbirleri icin carpıyorlardı...
bir merhabayla baslamıstı hersey...ardı sıra koyu kahve esliginde...sıcak sohbetler...kaldırımlar ezildi beraberce...yagan yagmurda...ankara?nın soguk...sabahlarında...ve ayaz gecelerinde...birbirlerine sarıldılar...ates parcası iki kisi...saclarına dusen kar teneleri...esliginde...sarmas dolas ısıttılar birbirlerini...iki sevdalı...
ve hersey...bir hoscakalla bitti...bıraktı birbirini...iki el...bakmaz oldu...birbirlerine...hayran gozler...ve son bir kez fısıldadı dudaklar...kulaklara...hoscakal...yasananların yerini aldı...anılar...anılar tablo oldular...asıldılar evin dort duvarına...ve simdi gozler...o fotograflara bakıyorlar...ve eller onlara uzanıyorlar...
elvedalar hep acı olmustu...ruhsal arbedeyle randevuydu...elvedalar baslatır...uzun ve karanlık geceleri...bitmez ozlemleri...tukenmez bilmeyen huzunleri...ilk baharın ciceklerine solgun renk vurdurur tualde...
her sey bir merhabayla baslamıstı...ve hersey bir elvedayla bitti...

Kaptanın Günlüğü-1

2006-10-15T19:01:00.000+03:00

mutluluk haplarının verdigi sanal mutlulugun da bir sonu oldugunu ogrendigimde kırdım aynadaki aglayan yuzumu...

hikaye baslamıstı..."umut"gemisinin limandan ayrılmasıyla...duslerin ruzgarı dolduruyordu geminin yelkenlerini...ve hayat denilen suprizleri bol...boranları bol denizine acılırken..."kuzeye"dedi kaptan...en bereketli "mutluluk"ların oldugu yere dogru cevirdi rotasını geminin...ama nereden bilirdi ki oradaki sivri kayaları ve azgın boranı...oglen vaktiydi...hafiften kabardı deniz...ileride gokyuzundeki bulutlar...kara kara tren katarı gibiydiler...bir endise dustu kaptanın yuregine...umarım bozmaz dedi...saatler ilerledi...deniz kabardı kabardı ve kabardı...geriye baktı...tam ortasında kalmıstı...huzun boranının...azgın dalgalar carptıkca carptı..."Umut" gemisinin tam gobegine...yelkenler birer birer yırtılmaya basladı...sert ruzgaralara dayanamadılar bir saat bile...sabaha kadar dovdu azgın dalgalar gemiyi...batmadı "Umut"gemisi...direndi...inadına direndi...cıkar gunes dedi...dalgalar vurdu o direndi...dalgalar vurdu o direndi...yelkenleri yırtıktı...su alsa da...batmadı...sabaha kadar dayandı...sabah oldugunda boran bitmisti...geriye yorgun tayfalar...ve yırtık yelkenler kalmıstı...kaptan tayfalarına seslendi..."Acın yelkenleri,cıktıgımız limana donuyoruz..."donmesi de gerekirdi...cunku bir gece daha dayanamazdı "Umut"gemisi...ve yırtık yelkenleri acıldı...yeniden...bu sefer..huzun ruzgarları esti...yoneldiler guneye...

en iyisi mi bu hapları yutmamak...

Yağmur yağsın istiyorum...

2006-10-06T01:58:00.000+03:00

kış geldi dayandı yine kapımıza...ne de soguk olur ankara geceleri...ayaza ceker hele kar yagdı mı...sabah yurunmez kaldırımlarda...bilirsin...sevsem de karı...ayazına katlanamazdım...soguk evimin soguk odalarında...kor soba iste...ısıtmaz..bilirsin...yanar kendi halinde...
sevdalılar tutanagında gecti adım...ardın sıra...yanan bir yurek ile...sonra hasretlikler kısmında... gecti adım...sen istanbulda...ben ankarada...7tepeli sehrin...en guzel sokaklarında bıraktım hasretimi...ve hasret oldu...sokaklardaki kaldırım tasları...ve kaldırım tasları oldum...basıp gectigin...
herseyden cok istemistim...yagmurun yagmasını...cunku her bir yagmur damlası olacaktım..uzerine yagan...sen farketmesende...ben sana kavusacaktım...ve sonra yere dusecektim...ama o yagmur hic yagmadı...ve ben...hic bir zaman yagmur damlası olamadım...

Bir Garip Sevda...

2006-09-28T17:02:00.000+03:00

kose basındaydı...sokagı aydınlatan los sokak lambalarından baska birsey yoktu...ay bu gece kara bulutların arkasındaydı...bu gece ondan da hayır gelmeyecekti belli...bir kibrit caktı...yuzu bir anlıgına belirdi...bir sigara yaktı...sokaga goz attı...evet evleri oradaydı...2.kattı...odasından ısık yayılıyordu karanlık sokaga...dizleri titredi bir an...cunku o odanın icinde...dizlerini titreten...kalbini deliler gibi titreten sevdigi genc kız vardı...ama kız bilmiyordu...platonik bir asktı onunkisi...sigarasından bir nefes cekti...bu sefer gidip soyleyecekti...hatta kapısına da gitmeyecekti...evlerinin onunde...onu sevdigini bagıracaktı...cesareti vardı bu sefer...yapacaksın dedi kendi kendine...bu askı tasıyamaz oldu cunku...bir nefes daha aldı sigarasından...agır agır yurumeye basladı eve dogru...sokakta bir onun ayak sesi...bir de copu karıstıran kedilerin sesi vardı...yurumeye devam etti...kendi kendine...surekli soyluyordu...yapacaksın...hem ne varki...altı ustu...biraz bagıracaksın...ona onu cok sevdigini soyleyeceksin...oldurmez ya...ama eve yaklastıkca...ayakları geri geri gitmeye basladı...dizlerinin bagı cozulmeye basladı...iste bu olmamalıydı...korkmaya basladı...zaten cekinik bir insandı...ve bu korku yayılmaya basladı...bir yandan...yapacaksın diyordu...ama bir yandan...ya red ederse diyordu...korkusu artmaya basladı...ama halen yuruyordu...olmamalıydı bu korku...sonunda evinin onune geldi...soyle kafasını kaldırıp bir baktı...evet camın onunde ders calısıyordu...bagırırsa...rahatlıkla duyardı...ne kadar guzel bir kız diye dusundu...endam dese endam...herseyi vardı...ona asık oldu bir kez daha...cok guzeldi...karda acan...kardelen cicegi gibiydi...bu kadar mı guzel olurdu bir insan...anladı...yapamayacaktı...bir sigara daha yaktı...kaldırıma oturdu...dusunmeye basladı...evet gercekten de asıktı bu kıza...o esnada kız bir an camdan dısarıya bakmasıyla goz goze geldiler...aman tanrım...olmaması gerekiyordu...gormemesi gerekiyordu onu...simdi hakkında ne dusunurdu...gizli gizli onu gozetledigini sanacaktı...onu tacizci sanacaktı...kacmalıydı...ve oyle de yaptı...kosarak hızla mahalleyi terk etti...kızsa...sonunda...geldigini...ona acılacagını sanmıstı...kac zamandır ona acılmasını bekliyordu...evet diyebilmek icin...kızda ondan cok hoslanıyordu...ama o...yine kacmıstı...yoksa...yoksa...gercekten sevmiyor muydu...

Karmasık karalama...Ask Depresyonu...Mektup...

2006-09-28T16:34:00.000+03:00

sigarama kibrit...gece soguk...belki de...benden...icimden gelen bir usume var..beni bıraktıgından beri...cok yalnızım...bos sigara kutularından ismini yazdım...senle oturdugumuz kanepeye...ve resimlerin...yine aynı yerde...unutmak kolay degil...biliyorum ama...bu ayrılıgı hic bir zaman hazmedemedim...sessizce...gittin hayatımdan...bir gece...ben uyurken...bir gun oncesinde kollarımdaydın...ve bir sabah...ellerimde gozyaslarım kaldı...boyle uygun gormustun...belki de...mutlu da degildin...ama bir ara sevmistin degil mi...bu yalan olmasın bari...bir ara asıktın da bana...beni hic terk etme diyordun...ben sozumde durdum...ya sen...sen de soz vermistin...ama bir gece..ben uyurken gittin hayatımdan...ve bir sigara daha...yattı kul tablasının altına...artık 3paket iciyorum bu meletten...beni bırakmayan zaten bir o oldu...gerci...olduruyor deniyor ama...olsun...senin gittikten sonra sanki yasadım da...ictigim belli degil...yedigim belli degil...cunku giderken...kalbimi de goturdun...sensizligin bu kadar zor olacagını tahmin etmiyordum...gidecegini tahmin etmiyordum cunku...sen bana aitsin diyordun cunku...sadece bana diyordun...gidecegini tahmin etmiyordum...bir seyi unutamadım...gecenin 3uydu...msjlasıyorduk..o zaman bana dunyayı vermistin...cunku benim olmustun...tek bir soz yankılanıyor beynimde...bana dunyaları verdigin soz...tek bir soz...bir sigara daha...son sigaram bu da...bu da bitti...iste...beni bıraktıgından beri...bana kalan bunlar...dolmus kul tablası...bitik...bos sigara paketleri...ve ben...

Çocuklar

2006-09-13T21:30:00.000+03:00

kopru altında punkuldeyerek gecen suydu...
ve kulakları patlatandı...
koprude patlayan bombalar...
yagmur gibi yagdılar...
mermiler ve bombalar...
celikten kanattı ucaklar...
ve mermi islemez tanklar...
bir bir sıktılar...
mermilerini...
cocukların uzerlerine...
mayın doseyen askerlerdi...
futbol sahalarına...
ve basıp ayagını kaybedendi...
8yasında renkli gozlu sarı saclı oglan...
hengamenin ortasında kosarken dusurdugu bebegialmaya calısandı bir ufak kız...
ve bir keskin mermiyle...
yerde yatan...
yine bir savastı...
hic bir zaman masabasındakileri vurmayan...
ve sonrasında...
top yerine...
buldukları havan topuyle oyanayan 3cocuktu...
ellerini kaybeden...
ve yine masabasındakilerinin elleri yerlerindeydi...

Başlangıç

2006-09-13T21:18:00.000+03:00

baslamakla baslamamak arasınndaki tek farkı olusturan cesaret denen insani duygulardı...ve o cesareti gostermek...zor da olsa...yapılaması gerekli'ler listesindeki ilk eylemdi...ve yapıldı...siyah fon uzerine beyaz yazılar...bir kac resim...bir kac duygu...iste blog..iste yazı...gerek mi var...yoksa yok mu...zaman gosterir...gercekligin etkisini...dendigi gibi...ve her iste zaman belirlerken sonucu...bunu da o belirleyecek...sacma bir baslangıç yazısı kadar insanları sıkan baska yazı yoktur...kitapların onsozlerindekiler gibi...ne mi olacak burada...bundan farksız...biraz daha suslemeli...biraz daha aptal yazılardan baska bir sey olamayacak...gozleriniz yorulacak okumaya kalkarsanız...olacagı bu...o yuzden...siz bosverin...adress kısmına www.paparazzi.com.tr 'yi acın...en azından gozlerinizi minik yazılar degil..magazin malları yorsun...